Ah Zemân!

Titremekten terledim…
Arâk-nakım…

Kalemimin ucunda kıyâmetler…
Dallarımda fergand;
Kurudum…
Şekkerîn zamânlar!
Neredesiniz?

Nerede anber yüklü çiçekler?
Nerede ferâhbahş ağaçlar?
Ah yıkılası betonlar!
Ah sökülesi butonlar!
Ah, betonla buton arasında
Kalakalmış insan!

Kadın, aşk;
Erkek, ten arar
Ah, erkeğe ten verip tinini ç/alan,
Kadına aşkı çok gören zemân!
Ah, insan yiyen merdümhâr zamân!

Şâir, kelimelerle kendini pazarlayan;
Sanatkâr, “ben yaptım, ben ettim” tüccârı…
Ev hanımları pahalı perdelerde,
Perdenin ardında ışıksız çocuklar…

Kiri belli ettirmeyen pantolonlar demidir
Kirlendin, amma u lâkin görmüyorsun ey insan!

​